Zaterdag 18 april 2009 was het dan zover: het elektronische scorebord werd in het Wethouder F.B. Duran-zwembad onthuld en voor het eerst in gebruik genomen.

De onthulling ging gepaard met een lichte tegenslag aangezien het doek niet voor het bord bleef hangen en enigszins doorscheen, maar dit mocht de pret niet drukken.
Er volgde een leuke inleiding van wethouder Grondel over de totstandkoming van het scorebord. Vervolgens luidden Mevrouw Duran en Mevrouw Koster-van Feggelen – onder aanmoediging van het publiek – middels een belsignaal een nieuw tijdperk in voor De Meeuwen Diemen.

Het scorebord was er niet gekomen zonder de inzet van een aantal kernfiguren en de bijdrage van de Gemeente Diemen. Misschien was u al op de hoogte, maar in de historie van onze vereniging heeft de Gemeente Diemen ons al eerder begunstigd.
Sinds 1980 kunnen wij namelijk het Wethouder F.B. Duran-zwembad als onze thuisbasis noemen, maar hier heeft de Gemeente Diemen eveneens een wezenlijke bijdrage aan geleverd. De Meeuwen vertrok uit Amsterdam en tegen aantrekkelijke voorwaarden namen wij onze intrek in Diemen. Daarbij veranderden wij onze naam in De Meeuwen Diemen om ons op die manier voor altijd aan onze thuisbasis te verbinden. Anno 2009 kwam daar het elektronische scorebord.

 Overigens is een leuke anekdote misschien nog dat de voorzitter van waterpolocommissie Fred Wijngaarden bloedserieus aan de installateur vroeg of hij er misschien voor kon zorgen dat de thuisploeg altijd een puntje meer zou hebben dan de tegenstander. Daar keek de installateur toch wel enigszins vreemd van op.

Persoonlijk ben ik uitermate gecharmeerd van dit scorebord. En ik ben er dan ook van overtuigd dat de vereniging er veel plezier aan zal beleven.
Toch denk ik met enige weemoed aan het onbewust afsluiten van een stuk historie. U zult zich misschien afvragen waar ik naartoe wil, maar ik heb het over de fysieke bel waar de jurytafel altijd de laatste minuut mee inluidde. Dit kenmerkende signaal genoot altijd grote bekendheid onder de andere verenigingen en was een onderscheidende component van onze vereniging.
Kan dit stukje traditie ondanks de moderne techniek niet bewaard blijven vraag ik mij af…                                 Tessa Coumou